راهنمای سفر نوروزی به کرمانشاه

استان کرمانشاه جزو استان‌های غربی ایران محسوب می‌شود که با کشور عراق هم مرز می‌باشد و به واسطه آب و هوای بسیار دلپذیر این استان در تعطیلات عید، مسافران زیادی کرمانشاه را مقصد سفر خود انتخاب می‌کنند. با آسان بگرد همراه باشید تا به بررسی و معرفی جاذبه‌های این استان زیبا بپردازیم.

مجموعه تاریخی و طبیعی بیستون

در ۳۰ کیلومتری شمال شرقی شهر کرمانشاه و جنوب غربی شهر بیستون مجموعه‌ای بسیار زیبا و متنوع از تاریخ و طبیعت قرار گرفته است که چشم هر بازدیدکننده‌ای را به خود خیره می‌کند. این منطقه به دلیل آب و هوای بسیار مناسب و قرارگیری آن بر مسیر جاده ابریشم باعث شد تا مورد توجه فرماندهان و پادشاهات زیادی قرار بگیرد. آثار بجا مانده بر در دل این کوه نیز گواهی صحت بر گفته ما دارد.

طاق بستان و پارک کوهان

محوطه طاق بستان و پارک کوهان مجموعه‌ای است از سنگ نگاره‌ها و سنگ نبشته‌ها که در دوران حکومت ساسانیان شکل گرفته‌اند. مجموعه طاق بستان از نظر تاریخی بسیار ارزشمند می‌باشد چرا که گنجینه‌ای از تاریخ را در دل خود جای داده است همچنین مجموعه طاق بستان و پارک کوهان شامل دو طاق بزرگ و چند سنگ نبشته است.

از طرفی وجود کوه و چشمه در این منطقه علاوه بر زیبایی منحصربفردی که به این مجموعه داده بلکه توانسته به توجه طبیعت گردان را نیز به خود جلب کند.

معبد آناهیتا

همانطور که پیشتر ذکر کردیم، کرمانشاه جاییست که به وفور می‌توان گذر تاریخ را مشاهده نمود و از آن لذت برد. معبد آناهیتا نیز گل سرسبد جاذبه‌های تاریخی استان کرمانشاه محسوب می‌شود که باستان شناسان آن را به دوران حکومت اشکانیان و ساسانیان نسبت می‌دهند. کاخ آناهیتا بر روی صخره‌ای مشرف به دشت کنگاور بنا شده است. در آن دوران آناهیتا نماد فرشته و نگهبان آب، فراوانی، زیبایی و باروری بوده است. معبد آناهیتا از بزرگ‌ترین بناهای سنگی ایران به حساب می‌آیند که در شهر کنگاور استان کرمانشاه واقع شده است.

غار قوری قلعه

همیشه غارها دارای جذابیت‌های منحصربفردی هستند که غار قوری قلعه نیز بر همین اصل استوار است. این قار در ۸۷ کیلومتری شهر کرمانشاه و ۲۵ کیلومتری شهر روانسر در دامنه کوه شاهو قرار گرفته است. قوری قلعه بزرگترین غار آبی خاورمیانه به حساب می‌آیند که طول برابر ۱۲ کیلومتر دارد. جالب است بدانید که دمای داخل این غار در تمامی فصول سال تقریبا ثابت و مابین ۷ تا ۱۱ درجه می‌باشد.

ریجاب

اگر از جاذبه‌های تاریخی استان کرمانشاه دیدن کردید به سراغ طبیعت آن و ریجاب برویم که در ۱۲۰ کیلومتری شمال غرب شهر کرمانشاه قرار دارد. اگر قصد دیدن ریجاب را دارید باید برنامه ریزی درستی از قبل داشته باشید چراکه مسیر رسیدن به ریجاب کاملا کوهستانی و پیچ در پیچ است و پیشنهاد می‌شود صبح زود برای دیدن این منطقه راه بیافتید. ضمنا در طول مسیر حواستان را کاملا به رانندگیتان بدهید.

رودخانه الوند تنها رود ریجاب به حساب می‌آید که خود به تنهایی جلا و زیبایی منحصربفردی را به این منطقه هدیه داده است. علاوه بر این‌ها در ریجاب نیز می‌توان بیشتر از ۲۵ اثر تاریخی و باستانی را دید که قلعه یزدگرد سوم ساسانیان و برج ریجاب از معروف‌ترین آنهاست.

تکیه معاون الملک

از دیگر بناهای تاریخ این استان می‌توان به تکیه معاون الملک اشاره کرد که متغلق به دوره قاجاریه است که به یادگار در شهر کرمانشاه بجا مانده است. تکیه معاون الملک در بافت قدیمی این شهر و در محله آبشوران قدیم و خیابان حدادعادل قرار گرفته است. از نکات بارز این بنا می‌توان به کاشی کاری‌های منحصربفردش اشاره کرد که به گفته کارشناسان میراث فرهنگی از نقوش برجسته و نیمه برجسته و همچنین رنگ‌های صد در صد طبیعی استفاده شده است که در جهان همتایی ندارد.

تکیه معاون الملک از سه قسمت حسینیه، عباسیه و زینبیه تشکیل شده است که دارای سه در ورودی می‌باشد. موزه مردم شناسی شهر کرمانشاه نیز در ضلع جنوبی قسمت عباسیه تکیه معاون الملک و در تالاری به مساحت ۲۰۰ متر قرار گرفته است که شامل ۲۹ ویترین از اشیاء قدیمی، صنایع دستی و پوشاک با مضامین فرهنگی و اجتماعی است.

مصلی طرق

ایوان طرق به پیشتر آن را با نام مصلی طرق می‌شناختند در سال ۸۳۷ هجری قمری در فاصله حدود یک فرسخی محدود جنوب شرقی شهر مشهد بنا شده است که قبلا کاربری آن برگزاری نماز اعیاد متبرکه بوده است. همانطور که گفته شد این بنا کاربری مذهبی داشته که در دوره تیموری به عنوان مصلی مورد استفاده قرار می‌گرفته است و در حال حاضر در غرب روستای طرق قرار گرفته است.

پیشنهاد میکنیم این مطلب را نیز مشاهده کنید : مسجد گوهرشاد

در ساخت مصلی طرق از آجر استفاده شده است مشتمل بر یک ایوان بلند و دو طاق نما در طرفین ایوان و یک فضای چهار طاقی یا چهار ایوانی در انتهای ایوان می باشد. در گذشته این بنا علاوه بر کاربری مذهبی به نظر میرسد که به عنوان یک سازه معماری زیبا هم مورد توجه قرار داشته است. با توجه به شواهد باستان شناسی که به دنبال پیگردی‌هایی در مجاورت این بنا مشاهده شده است تقریبا مشخص شده است که مصلی طرق بر روی خرابه‌های یک بنای آجری دیگر استقرار دارد که ماهیت سازه‌های آن معماری مشخص نیست ولی مسلما کاوش‌های باستان شناسی یا پیگردی‌ها در آینده آگاهی‌های بیشتری از آن بنای مدفون در زیر مصلی طرق را روشن خواهد نمود.

راهنمای سفر نوروزی به کردستان

کردستان از غربی‌ترین استان‌های ایران است که با استان‌های آذربایجان غربی، زنجان، همدان و کرمانشاه همسایه می‌باشد. کردستان از غرب نیز با کشور عراق و استان کردنشین سلیمانیه همسایه می‌باشد. استان کردستان از لحاظ اقلیمی دارای آب و هوای سرد و کوهستانی می‌باشد که با دشت‌های مرتفع و دره‌های پهن مزین شده است.

کردستان جاییست که در آن علاوه بر جاذبه‌های تاریخی و طبیعی، زبان و موسیقی، رقص و جشن را نیز باید به آن افزود، شاید به همین دلیل این شهر به دیار فرهنگ و هنر شهرت دارند.

برای سفر به کردستان نیازی نیست که بودجه زیادی را برای این سفر کنار بگذارید، چراکه مشاهده بیشتر مکان‌های تاریخی و طبیعی این شهر رایگان بوده و فقط مکان‌های معدودی وجود دارد که ورودی ناچیزی در حدود ۲۰۰۰ تا ۵۰۰۰ تومان دریافت می‌کنند. به طور مثال اگر قصد ورود به پیست اسکی این شهر را داشته باشید تنها ۷۰۰۰ تومان باید برای ورودی پرداخت نمایید. اگر هم قصد استفاده از تله سیژ را داشته باشید باید مبلغی بین ۱۵۰۰۰ تا ۲۵۰۰۰ تومان را پرداخت نمایید.

سنندج

شهر سنندج را باید دومین شهر کردنشین ایران دانست که در سال ۱۰۴۶ هجری قمری توسط سلیمان خان اردلان برای اهداف نظامی بنا شد که از سمت غرب به کوه آبیدر، از سمت شمال به کوه شیخ معروف و از سمت جنوب به کوه سراج‌الدین محدود شده است. شهر سنندج در منطقه‌ی کوهستانی رشته کوه زاگرس واقع شده که ۱۴۵۰ تا ۱۵۳۸ متر از سطح دریا واقع شده است که دارای آب و هوایی سرد و نیمه خشک می‌باشد. آسان بگرد پیشنهاد می‌کند اگر به این شهر سفر کردید ساعاتی را برای گشت و گذار و قدم زدن در شهر بپردازید و حتما طعم بستنی‌های بینظیراش را بچشید.

خانه‌ی کرد

موزه جاییست که تاریخ و دیرینه یک قوم و ملت را از دیرباز به نمایش می‌گذارد. خانه کرد یا عمارت آصف وزیری یکی از بزرگترین بناهای اعیانی شهر سنندج به شمار می‌رود که از لحاظ معماری و تاریخی بسیار حائز اهمیت می‌باشد.

مسجد دارالاحسان

دارالاحسان یکی از برترین و معروف‌ترین مساجد استان کردستان به لحاظ سبک معماری می‌باشد که در سال ۱۲۲۷ و در دوران حکومت فتحعلیشاه قاجار بنا نهاده شد. این مسجد در بالاترین نقطه شهر سنندج واقع شده است، به گونه‌ای که می‌توان گلدسته‌هایش را از تمامی نقاط شهر مشاهده کرد.

بازار سنندج

بازار هر شهر ایران مطمئنا یکی از جاذبه‌های بلامنازع آن شهر می‌باشد که برای شهر سنندج نیز همین امر صادق است. بازار سرپوشیده سنندج در سال ۱۰۴۶ هجری قمری با عنوان مرکز حکومت اردلان‌ها بنا نهاده شد که در دو طرف خیابان انقلاب سنندج قرار گرفته. فارق از جذابیت‌های خرید، بازار سنندج می‌تواند برای علاقه مندان بناهای تاریخی بسیار جذاب باشد چراکه این بنا در دوران صفویه و به دستور شاه صفی ساخته شده است.

موزه سنندج

صنایع دستی کردستان واقعا جذاب و دیدنی است که نظیر آن را واقعا نمی‌توانید جای دیگری بیآبید. موزه سنندج یا با نام دیگری عمارت سالار سعید جایی است که می‌توانید نظیر آنها را بیابید. همچنین این بنا به علت تزیینات زیبا، گچ بری و آیینه کاری‌های فوق العاده می‌تواند گزینه مناسبی برای عاشقان بناهای تاریخی باشد.

حمام خان

در ضلع شمالی بازار سنندج و در کنار مسجد داروغه بنای تاریخی به نام حمام خان قرار گرفته است که معماری و کاشی کاری‌های ظریف آن چشمان هر گردشگری را به خود معطوف می‌کند. این بنای تاریخی در دوره سلطنت قاجار ساخته شده است.

سینمای روباز پارک امیریه

اگر اهل فیلم دیدن هستید شک نکنید که اگر این کار را در یک فضای باز انجام دهید لذت دوچندانی خواهد داشت. سینمای روباز پارک امیریه به عنوان بزرگترین سینمای روباز جهان شناخته می‌شود که ظرفیت ۱۰ هزار نفری دارد و هر شب راس ساعت ۲۱ یک فیلم سینمایی برای بازدیدکنندگان به نمایش می‌گذارد.

روستای تاریخی نگل

روستای نگل یکی از مکان‌هایی است که شما باید در صورت سفر به کردستان از آن دیدن کنید. وجود قرآن نگل از جاذبه‌های گردشگری است روستا است که طبق باور مردم یکی از چهار قرآن خطی است که در دوره خلیفه سوم نوشته شده و به چهار نقطه دنیا فرستاده شده است. این روستا در مسیر جاده سنندج به مریوان قرار گرفته است.

دریاچه زریوار

همیشه دریاچه‌ها مقصد نهایی عاشقان طبیعت است که اگر کمی اهل سفر باشید ناممکن است که دریاچه زریوار را نشناسید. این دریاچه افسانه‌ای آب شیرین است که در فاصله ۳ کیلومتری غرب شهر مریوان قرار گرفته است. این دریاچه تقریبا هیچ منشا ای ندارد و آب خود را از قطرات باران و چشمه‌های کف خود تامین می‌کند. گردشگری در این منطقه می‌تواند خاطرات خوبی را برای شما رقم بزند.

روستای اورامان تخت

روستای پلکانی اورمان تخت در بخش جنوب غربی سروآباد و در شهر مریوان واقع شده است که تجلی هنر معماری در دل کوهستان است. اغلب خانه‌های این روستا از سنگ و بدون استفاده از ملات ساخته شده اند که معماری بسیار نزدیک به ماسوله در شمال ایران دارد. البته توجه داشته باشید که قدمت این روستا به دوران حکوکت ساسانیان باز می‌گردد که در نوع خود جالب توجه است. اگر بخواهیم از خلق و خوی مردم این روستا سخن بگوییم باید گقت که دیدار با آنان تجربه بسیار خوشآیند و خوبی را برای شما رقم خواهد زد.

بانه

همیشه خرید کردن یکی از کارهای خوب مسافرت بوده و هست، این کار زمانی خوشایندتر خواهد بود که اقدام به خرید از شهر مرزی بانه با آن قیمت‌های خوبش کنید. شاید بانه جاذبه طبیعی و تاریخی خاصی نداشته باشد اما سالانه گردشگران بسیاری مسیر کوهستانی تا این شهر را می‌پیمایند تا یک خرید دلچسب را تجربه کنند. البته توجه داشته باشید که برای خرید باید روزهای غیرتعطیل را انتخاب کنید.

تاج المساجد عظیم ترین مسجد هندوستان

خیلی‌ها بر این باوردند که مسجد جامع دهلی بزرگترین مسجد هندوسان می‌باشد ولی حقیقت آن است که مسجد تاج المساجد در شهر بوپال که ظرفیتی بالغ بر ۱۷۵۰۰۰ نفر را دارد توانسته بزرگترین مسجد هندوستان را به خود اختصاص دهد.

مسجد تاج المساجد همانطور که از نامش پیداست زیبایی منحصربفردی دارد که بین سالهای ۱۸۶۸ تا ۱۹۰۱ ساخته شده است. بدنه این مسجد از سنگهای سرخ ساخته شده است که به زیبایی این مسجد می افزاید و قرار گرفتن این ‏مسجد در کنار رودخانه نیز از دیگر دلایل جذابیت آن است. این مسجد سه گنبد و دو مناره دارد و تمام روزهای سال باز است. ‏دکور و معماری تاج المساجد بسیار شبیه به مسجد جامع دهلی است.

شهر بوپال به دهلی و بمبئی متصل است و زمانی که وارد این شهر شوید پیدا کردن این مسجد کار دشواری نخواهد بود چرا که ‏به عنوان مهم ترین نماد این شهر به آسانی قابل مشاهده و پیدا شدن است.‏

‏اما وقتی صحبت از شهر بوپال در هندوستان به میان می‌آید شهرت چندانی از این شهر در میان گردشگران نمی‌بینیم ، بلکه ‏مساله ای دیگر نام این شهر را بر سر زبانها انداخته است. بوپال به دلیل حادثه وخیمی که متاسفانه در دسامبر سال ۱۹۸۴ میلادی رخ داد همچنان ‏شهرت دارد. در این حادثه در شب سوم دسامبر سال ۱۹۸۴ ، ۳۲ تن گاز سمی یک کارخانه حشره کش سازی نشت کرد، این گاز ‏سمی همانند ابری سطح شهر را پوشاند ، گفته می شود بیش از دو هزار نفر در اثر خفگی درگذشتند و تقریبا دویست هزار نفر ‏نیز آسیب دیدند. این حادثه و گاز بسیار سمی آن همچنان در این شهر تلفات به جای می گذارد. حادثه دسامبر ۱۹۸۴ بعنوان فاجعه ‏بار ترین حادثه صنعتی جهان شناخته شده است.

مسجد گوهرشاد

مسجد گوهرشاد یکی از بناهای باشکوه و باستانی عهد تیموری می باشد که در اوایل قرن نهم قمری بنا شده است و در جنوب حرم مطهر رضوی قرار گرفته است و به رواق‌‌های دارالسیاده و دار الحفاظ متصل است.

این مسجد به دستور بانو گوهرشاد، دختر امیر غیاث الدین ترخان، از امرای جغتایی، همسر شاهرخ تیموری در سال ۸۲۱ قمری توسط معمار معروف ایرانی، قوام الدین شیرازی، با به‌کارگیری سبک معماری دوران تیموری ساخته شد.

کاشی‌کاری مسجد، نمونه‌ای از شاهکارهای عهد تیموری است. طاق‌‌های گنبدی شکل مسجد و مناره‌‌های آن با ویژگی و تزیینات خاص و با استفاده از سبک مقرنس، همچنین نقوش و خطوط دیواری بر روی زمینه‌ گچی و معرق‌کاری ممتاز عصر تیموری، جلوه‌‌های بی‌نظیری را به نمایش گذاشته است.

این بنای باستانی، نمونه کامل و برجسته هنر ایرانی به شمار می‌رود که تمام خصوصیات و ویژگی‌‌های معماری سنتی در آن به‌کار رفته است. به‌ویژه ایوان جنوبی مسجد به نام ایوان مقصوره، با حدود ۵۰۰ متر مربع مساحت، ۳۷ متر طول و ۵/۲۵ متر ارتفاع، از باشکوه‌ترین ایوان‌‌های مسجد است.

پیشنهاد میکنیم این مطلب را نیز مشاهده کنید : باغ ملی مشهد

ضلع‌های مسجد، همه با کاشی‌‌های معرق نفیس آراسته شده و در تمام دیوارها و غرفه‌‌های آن اسماء الله و آیات قرآن و احادیثی که بعضی مربوط به مسجد است، وجود دارد. کتیبه ممتاز و تاریخی بایسنقر (فرزند گوهرشاد) که از بهترین ثلث‌نویسان عهد تیموری بوده، با زیباترین خطوط ثلث بر پیشانی ایوان مقصوره خودنمایی می‌کند و تاریخ بنای مسجد بر کاشی معرق، در این کتیبه به چشم می‌خورد.

محراب، یک پارچه از سنگ مرمر با تزیینات و کنده‌کاری و کتیبه‌ای در میان مقرنس‌کاری‌‌های آن، نمایانگر هنر آن دوران است. منبر صاحب الزمان (عج) واقع در کنار محراب ایوان مقصوره، از لحاظ قدمت حائز اهمیت است. این منبر نفیس، از چوب گردو و گلابی با شیوه منبت‌کاری بدون به کار رفتن میخ در آن، به دست پر توان استاد محمد نجار خراسانی، منبت کار معروف عصر فتحعلی شاه قاجار ساخته شده است.

منبر صاحب الزمان (عج) در سال ۱۳۲۵ شمسی توسط مرحوم استاد حیدر نیکنام گلپایگانی مرمت شد. گنبد رفیع مسجد بر فراز ایوان مقصوره، بر عظمت این بنا افزوده است. ارتفاع گنبد حدود ۴۱ متر و فضای خالی بین دو پوشش گنبد، ۱۰ متر است. سطح خارجی آن با آجر لعاب‌دار و یک کتیبه با خط کوفی تزیین شده است. در دو طرف این ایوان، دو مناره هر کدام به ارتفاع ۴۳ متر از کف مسجد ساخته شده و دارای کتیبه‌‌هایی چند است. مسجد گوهرشاد صحنی به وسعت ۲۸۰۰ متر مربع دارد و زیربنای آن ۹۴۰۰ متر مربع است.

آتشکده یزد

آتشکده یزد یکی از اماکن مقدس برای زرتشتیان می باشد که دارای قدمت طولانی می باشد. این بنا در خیابان آیت الله کاشانی واقع گردیده و شامل ساختمان مشجری است که در قرن اخیر ساخته شده است. در این محل آتش مقدس که برای زرتشتیان مقدس می باشد و دارای قدمتی چند ساله بوده و باید همیشه روشن نگهداشته شود نگهداری و از آن مراقبت می شود. شایان ذکر است که قدمت آتش آتشکده به هزار وپانصد سال می رسد. ساختمان اصلی در و سط حیاط و بر بلندی قرار دارد و آنرا درختانی همیشه سبز احاطه کرده اند. حوضی مدور و بزرگ در محور ورودی بنا به آن زیبایی خاصی بخشیده است. آتش در محفظه ای بلندتر از سطح زمین در اتاقی نسبتا وسیع و دور از تابش خورشید قرار گرفته و اتاقهایی برای مراسم نیایش پیرامون آن طراحی شده است.

پیشنهاد میکنیم این مطلب را نیز مشاهده کنید : باغ فدک اصفهان

آتشکده یزد در سال ۱۳۱۳ خورشیدی با همت و کمک مالی زرتشتیان یزد و پارسیان هندوستان احداث گردیده است . ساختمان آتشکده با معماری زیبای برگرفته از هنر معماری هخامنشیان ( در تخت جمشید ) در وسط حیاطی بزرگ و سر سبز و بر بلندی قرار گرفته و بر پیشانی عمارت نقش “فروهر” جلوه گر است. اهمیت آتشکده به قدمت آتش درون آن است که گفته شده از حدود ۱۵۲۰ سال پیش تا کنون فروزان مانده و حفاظت گردیده است.

سعدیه

سعدی شیرازی که به شیخ مصلح‌الدین مشرف بن عبدالله مشهور بود در حدود سال‌های ۵۷۱ تا ۶۰۶ هجری قمری به دنیا آمد و در حدود سال‌های ۶۹۰ تا ۶۹۵ درگذشته است. درباره نام و نام پدر شاعر و همچنین تاریخ تولد سعدی اختلاف بسیار است.

سعدی در شیراز پا به هستی نهاد و هنوز کودکی بیش نبود که پدرش درگذشت. پس از تحصیل مقدمات علوم از شیراز به بغداد رفت و در مدرسه نظامیه به تکمیل دانش خود پرداخت.
وی در نظامیه بغداد که مهمترین مرکز علم و دانش آن زمان به حاسب می‌آمد در درس استادان معروفی چون سهروردی شرکت کرد. سعدی پس از این دوره به حجاز، شام و سوریه رفت و در آخر راهی سفر حج شد.

او در شهرهای شام (سوریه امروزی) به سخنرانی هم می‌پرداخت ولی در همین حال، بر اثر این سفرها به تجربه و دانش خود نیز می‌افزود.

سعدی در روزگار سلطنت اتابک ابوبکر بن سعد به شیراز بازگشت و در همین ایام دو اثر جاودان بوستان و گلستان را آفرید و به نام «اتابک» و پسرش سعد بن ابوبکر کرد. برخی معتقدند که او لقب سعدی را نیز از همین نام “سعد بن ابوبکر” گرفته است.

پیشنهاد میکنیم این مطلب را نیز مشاهده کنید : حافظیه

در پی از بین رفتن حکومت سلغریان، سعدی بار دیگر از شیراز خارج شد و به بغداد و حجاز رفت. در بازگشت به شیراز، با آن که مورد احترام و تکریم بزرگان فارس بود، بنابر مشهور به خلوت پناه برد و مشغول ریاضت شد.

سعدی، شاعر جهاندیده، جهانگرد و سالک سرزمین‌های دور و غریب بود؛ او خود را با تاجران ادویه و کالا و زئران اماکن مقدس همراه می‌کرد. از پادشاهان حکایت‌ها شنیده و روزگار را با آنان به مدارا می‌گذراند.

سفاکی و سخاوتشان را نیک می‌شناخت و گاه عطایشان را به لقایشان می‌بخشید. با عاشقان و پهلوانات و مدعیان و شیوخ و صوفیان و رندان به جبر و اختیار همنشین می‌شد و خامی روزگار جوانی را به تجربه سفرهای مکرر به پختگی دوران پیری پیوند می‌زد. سفرهای سعدی تنها جستجوی تنوع، طلب دانش و آگاهی از رسوم و فرهنگ‌های مختلف نبود؛ بلکه هر سفر تجربه‌ای معنوی نیز به شمار می‌آمد.

ره آورد این سفرها برای شاعر، علاوه بر تجارب معنوی و دنیوی، انبوهی از روایت، قصه‌ها و مشاهدات بود که ریشه در واقعیت زندگی داشت؛ چنان که هر حکایت گلستان، پنجره ای رو به زندگی می‌گشاید و گویی هر عبارتش از پس هزاران تجربه و آزمایش به شیوه ای یقینی بیان می شود. گویی، هر حکایت پیش از آن که وابسته به دنیای تخیل و نظر باشد، حاصل دنیای تجارب عملی است.

شاید یکی از مهم‌ترین عوامل دلنشینی پندها و اندرزهای سعدی در میان عوام و خواص، وجه عینی بودن آنهاست. اگرچه لحن کلام و نحوه بیان هنرمندانه آنها نیز سهمی عمده در ماندگاری این نوع از آثارش دارد.

از سویی، بنا بر روایت خود سعدی، خلق آثار جاودانی همچون گلستان و بوستان در چند ماه، بیانگر این نکته است که این شاعر بزرگ از چه گنجینه ی دانایی، توانایی، تجارب اجتماعی و عرفانی و ادبی برخوردار بوده است.

آثار سعدی علاوه بر آن که عصاره و چکیده اندیشه ها و تأملات عرفانی و اجتماعی و تربیتی وی است، آیینه خصایل و خلق و خوی و منش ملتی کهنسال است و از همین رو هیچ وقت شکوه و درخشش خود را از دست نخواهد داد. آرامگاه سعدیه شیرازی نیز در شهر شیراز استان فارس واقع شده است.

مقبره الشعرا تبریز

مقبره الشعرا تبریز در خیابان ثقه الاسلام و در ضلع شمالی بقعه سید حمزه واقع است. بنای یابود زیبایی با تأسیسات توریستی به نام مقبر الشعرا در این محل ایجاد گردیده که آرامگاه یکی از بزرگترین شاعران معاصر کشورمان (شهریار) در این محل قرار دارد.

مقبره الشعرا (آرامگاه شاعران) یکی از گورستان ‌های تاریخی شهر تبریز است که در محله سرخاب واقع شده ‌است. مقبره الشعرا در گذشته با اسامی حظیره الشعرا، حظیره القضاه، قبرستان سرخاب نیز نامیده می شد اما متاسفانه گذشت روزگاران و مهمتر از آن حوادث طبیعی چون سیل و زلزله، شکل ظاهری آن را از بین برده است.

پیشنهاد میکنیم این مطلب را نیز مشاهده کنید : باغ وحش باغلار باغی

به ‌دلیل متروک ‌شدن مقبره الشعرا تبریز، آرامگاه شعرای تبریز پس از زمین‌ لرزه‌های سال ‌های ۱۱۹۳ و ۱۱۹۴ هجری قمری و به‌ دلیل مدفون ‌شدن بسیاری از شاعران و عارفان بزرگ در این گورستان، در شهریورماه ۱۳۵۰ خورشیدی مسابقه‌ ای برای طرح یک بنای یادبود در مقبره الشعرا توسط روزنامه‌های اطلاعات و کیهان و مجله یغما برگزار گردید و پس از چندی پیشنهاد “غلام ‌رضا فرزان ‌مهر” برگزیده شد و عملیات احداث بنای یادبود آغاز گردید. هم‌اکنون این بنای یادبود نماد مقبره الشعرا و یکی از نمادهای شهر تبریز محسوب می ‌شود. هم اکنون این مجموعه فرهنگی پذیرای میهمانان و گردشگران می باشد.

معروف ترین آرمیدگان مقبره الشعرا تبریز، آرامگاه شعرای تبریز به شرح زیر می باشند :

اسدی طوسی، قطران تبریزی، مجیرالدین بیلقانی، خاقانی شیروانی، ظهیرالدین فارابی، شاپور نیشاپوری، شمس الدین سجاسی، ذوالفقار شروانی، همام تبریزی، مانی شیرازی، شکیبی تبریزی و سید محمد حسین شهریار.

مقبره الشعرا

مقبره الشعرا

حافظیه

لسان الغیب شیرازی یا شمس الدین محمد حافظ که به خواجه حافظ شیرازی نیز معروف است به جرات می توان بهترین شاعر تاریخ ایران دانست که در سال ۷۲۶ قمری در شهر خوش شیراز متولد شده و آرامگاه ابدی وی نیز در حافظیه واقع شده است. اطلاعات چندانی از خانواده و اجداد خواجه حافظ در دست نیست و ظاهراً پدرش بهاء الدین نام داشته و در دوره سلطنت اتابکان فارس از اصفهان به شیراز مهاجرت کرده است.

شمس الدین از دوران طفولیت به مکتب و مدرسه روی آورد و علوم و معلومات معمول زمان خویش را در محضر علما و فضلای زادگاهش آموخت و از این بزرگان بویژه قوام الدین عبدا… بهره‌ها گرفت. او هنوز دهه بیست زندگی خود را سپری ننموده بود که به یکی از مشاهیر علم و ادب دیار خود تبدل شد. وی در این دوره علاوه بر اندوخته عمیق علمی و ادبی خود قرآن را نیز کامل از حفظ داشت و از این روی تخلص حافظ بر خود نهاد.

دوران جوانی حافظ مصادف بود با افول سلسله محلی اتابکان فارس و این ایالات مهم به تصرف خاندان اینجو در آمده بود. حافظ که در همان دوره به شهرت والایی دست یافته بود مورد توجه و امرای اینجو قرار گرفت و پس از راه یافتن به دربار آنان به مقامی بزرگ نزد شاه شیخ جمال الدین ابواسحاق حاکم فارس دست یافت. دوره حکومت شاه ابواسحاق اینجو توأم با عدالت و انصاف بود و این امیر دانشمند و ادب دوست در دوره حکمرانی خود که از سال ۷۴۲ تا ۷۵۴ قمری به طول انجامید در عمرانی و آبادانی فارس و آسایش و امنیت مردم این ایالت بویژه شیراز کوشید.

حافظ از لطف امیرابواسحاق بهره مند بود و در اشعار خود با ستودن وی در القابی همچون جمال چهره اسلام و سپهر علم وحیاء حق شناسی خود را نسبت به این امیر نیکوکار بیان داشت. اواخر زندگی شاعر بلند آوازه ایران همزمان بود با حمله امیر تیمور و این پادشاه بیرحم و خونریز پس از جنایات و خونریزی‌های فراوانی که در اصفهان انجام داد و از هفتاد هزار سر بریده مردم آن دیار چند مناره ساخت روبه سوی شیراز نهاد.

مرگ حافظ احتمالاً در سال ۹۷۱ قمری روی داده است و حافظ در گلگشت مصلی که منطقه‌ای زیبا و با صفا بود و حافظ علاقه زیادی به آن داشت به خاک سپرده شد و از آن پس آن محل به حافظیه مشهور گشت. نقل شده است که در هنگام تشییع جنازه خواجه شیراز گروهی از متعصبان که اشعار شاعر و اشارات او به می و مطرب و ساقی را گواهی بر شرک و کفروی می‌دانستند مانع دفن حکیم به آیین مسلمانان شدند.

در مشاجره‌ای که بین دوستداران شاعر و مخالفان او در گرفت سرانجام قرار بر آن شد تا تفألی به دیوان خواجه زده و داوری را به اشعار او واگذارند. پس از باز کردن دیوان اشعار این بیت شاهد آمد:

قدیم دریغ مدار از جنازه حافظ

که گرچه غرق گناه است می‌رود به بهشت

حافظ بیشتر عمر خود را در شیراز گذراند و بر خلاف سعدی به جز یک سفر کوتاه به یزد و یک مسافرت نیمه تمام به بندر هرمز همواره در شیراز بود. وی در دوران زندگی خود به شهرت عظیمی در سرتاسر ایران دست یافت و اشعار او به مناطقی دور دست همچون هند نیز راه یافت. نقل شده است که وی مورد احترام فراوان سلاطین آل جلایر و پادشاهان بهمنی دکن هندوستان قرار داشت و پادشاهان زیادی او را به پایتخت‌های خود دعوت کردند. حافظ تنها دعوت محمود شاه بهمنی را پذیرفت و عازم آن سرزمین شد ولی چون به بندر هرمز رسید و سوار کشتی شد طوفانی در گرفت و خواجه که در خشکی، آشوب و طوفان حوادث گوناگونی را دیده بود نخواست خود را گرفتار آشوب دریا نیز بسازد.

حافظیه

حافظیه

حافظیه

نخستین بنای آرامگاه حافظ شیرازی، به دستور میرزا ابوالقاسم گورکانی؛ حکمران فارس در سال ۸۶۵ قمری ساخته شد. در آن زمان شمس‌الدین محمد یغمایی وزیر ابوالقاسم گورکانی، بر فراز قبر حافظ عمارت و گنبدی ساخت که جلوی آن نیز حوض آب قرار داشت. در زمان شاه عباس، این آرامگاه مورد مرمت قرار گرفت. کریم خان زند نیز به علت خرابی‌های این بنا، ساختمان زیبایی به سبک بناهای آن دوره بر مدفن خواجه شیراز ساخت. همچنین در جلو آن تالاری با ۴ ستون سنگی یکپارچه و بلند برای آرامگاه حافظ طراحی و اجرا شد.

ستون‌های سنگی بلند با نقش شاخ و برگ و گل رنگی ساخته شد و بخ دستور کریم خان زند سنگ مرمر نفیس برای قبر خواجه تهیه و غزل معروف حافظ با این مطلع با خط خوش نستعلیق بر آن نقر شد:

مژده وصل تو کو کز سر جان برخیزم طایر قدسم و از هر دو جهان برخیزم

پس از کریم‌ خان زند، در سال ۱۲۹۵ معتمد الدوله فرهاد میرزا؛ والی فارس نرده آهنی اطراف حافظیه شیراز کشید و این آرامگاه را مرمت کرد. در سال ۱۳۱۷ قمری ملا شاه جهان زردشتی، تصمیم به تخریب و بازسازی بنای جدیدی برای آرامگاه حافظ می‌گیرد، اما با مخالفت یکی از سادات شیراز مبنی بر این که یک زرتشتی می‌خواهد چنین کاری بکند، آرامگاه حافظ تخریب می‌شود و شکستگی در سنگ قبر خواجه به وجود می‌آید. بعد از این واقعه، آرامگاه حافظ به شکل نیمه ویران می‌ماند تا سال ۱۳۱۹ قمری. در آن سال منصور میرزا فرمانفرمای فارس به دستور مظفرالدین شاه تعمیراتی در این ارامگاه صورت می‌دهد.

پیشنهاد میکنیم این مطلب را نیز مشاهده کنید : دریاچه اوان

در سال ۱۳۱۱ شمسی فرج الله بهرامی نیز تعمیراتی اساسی در باغ، آرامگاه و دیوارهای اطراف آن انجام می‌دهد. این اثر تاریخی که قدمت آن به دوره مظفریان برمی‌گردد، در سال ۱۳۱۶ شمسی به دستور رضا پهلوی و با طرح آندره گدار؛ معمار مشهور فرانسوی، با حفظ ۴ ستون به شکل امروزی تجدید بنا شد. همچنین در جنوب آن، باغ و نارنجستان زیبایی با ۲ حوض مستطیل ساخته شد.

آندره گدار فرانسوی که در آن زمان مدیرکل باستانشناسی بود، دستور داد ۴ ستون دوره زندیه در جای خود حفظ شود و ۱۶ ستون در اطراف حافظیه اضافه و ایوان فعلی ساخته شود.

جمع کل بنای حافظیه در آن سال ۲۲۰۰ مترمربع بود و با یک ایوان ۲۰ ستونی به ۲ قسمت تقسیم می‌شد. قبر حافظ شیرازی نیز در وسط محوطه شمالی و یک متر بلندتر از اطراف که به وسیله ۵ ردیف پله در دسترس است، قرار دارد.

در دوره جمهوری اسلامی و در سال ۱۳۸۶ اولین مرمت جدی و بازسازی، تمیز کردن سطح مسی روی گنبد، مرمت بخش‌های خراب ساختمان‌های اطراف و همچنین متصل کردن مقبره ها و باغ های اطراف حافظیه صورت گرفت. حافظ شیرازی از جمله مشاهیر ایران و استان فارس است و آرامگاه وی نیز یکی از معروف‌ترین جاذبه‌های گردشگری شهر شیراز به حساب می‌آید. به طوری که سالانه گردشگران داخلی و خارجی فراوانی برای دیدن این آرامگاه به شیراز سفر می‌کنند.

آرامگاه خواجه شمس الدین محمد حافظ شیرازی، در سال ۱۳۵۴ توسط وزارت فرهنگ و هنر با شماره ۱۰۰۹ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسید.

حافظیه

معبد آناهیتا

معبد آناهیتا در مرکز شهر کنگاور در مسیر همدان به کرمانشاه قرار دارد. این بنا روی تپه‌ای طبیعی ساخته شده است. معبد آناهیتا متعلق به آناهیتا، الهه پاکی و محلی برای نیایش آب بوده که یکی از چهار عنصر مقدس و مورد احترام ایرانیان باستان است. آناهیتا ایزد بانوی آب‌های روان، زیبایی، فراوانی و برکت در دوران پیش از اسلام بوده است. برخی از محققین، این بنا را کاخی ناتمام برای خسرو پرویز معرفی کرده‌اند. عده‌ای نیز زمان ساخت آن را به اواخر سده سوم و آغاز سده دوم قبل از میلاد و عده دیگر آن را به سده اول قبل از میلاد نسبت می‌دهند. این معبد که برای استفاده از آب رودخانه شاپور در ۶ متری زمین قرار دارد، به صورت مکعب است و دیوارهای این معبد از سنگ‌های بزرگی بنا شده اند که بین سنگ‌های حجاری شده هیچ ملاتی وجود ندارد و این سنگ‌ها توسط بست‌های آهنی به هم متصل شده اند. این ب‍ن‍‍ا ب‍ر پ‍ش‍ت‍ه‌‌‌ا‌ی‌ ‌از ص‍خ‍ره‌ ق‍ر‌ار گ‍رف‍ت‍ه‌ که‌ د‌ار‌ا‌ی‌ ۲۲۰م‍ت‍ر طول‌ و ۲۱۰ م‍ت‍ر ‌ع‍رض‌ ‌اس‍ت‌ و ض‍خ‍‍ام‍ت‌ دی‍و‌ار م‍ح‍ی‍ط‍ی‌ ‌آن‌ به‌ ۵/۱۸ م‍ت‍ر م‍‍ی‌‌رسد. در قسمت جنوبی بنا، پلکان دو طرفه‌ای به درازای ۱۵۴ متر وجود دارد. هر دو تا پنج پله، در یک بلوک سنگی ایجاد شده است. تعداد سنگ پله‌ها در پلکان شرقی ۲۶ پله و در پلکان غربی ۲۱ پله است.

جوی‌های سنگی آب رودخانه را میزان کرده و به طرز باشکوهی به آبگیری وسط معبد هدایت می‌شده. نوع تقسیم آب و جریان آب درون معبد یکی از شگفتی‌های مهندسی در آن دوران می‌باشد تا این عنصر مقدس را به زیباترین شکل ممکن به نمایش بگذارند.در چهار طرف معبد دالان‌هایی تعبیه شده که در کف این آن‌ها جوی‌های آب به صورت رفت و برگشت آب را به وسط معبد هدایت می‌کرده.در وسط معبد فضایی وجود دارد که آب از این جوی‌ها در آن جمع شده و استخر کوچکی حدوداً در ابعاد ۱۰ در۱۰ و عمق ۲۰ سانتی متر را پر آب می‌کرده.در دو طرف بالای معبد آناهیتا سر چهار گاو در هر طرف به صورت رو به روی یکدیگر قرار دارد که در زمان آبگیری این معبد عکس سر گاوها روی آب نقش می‌بسته است.دی‍و‌ار م‍ح‍ی‍ط‍ی‌ ک‍ه‌ س‍ت‍ون‍‍‌ه‍‍ا ب‍ر ‌آن‌ و‌اق‍‍ع‌ ش‍ده‌ خ‍ود ‌از دو ق‍س‍م‍ت‌ ت‍ش‍ک‍ی‍ل‌ ش‍ده، ق‍س‍م‍ت‌ د‌اخ‍ل‍‍ی‌ ک‍ه‌ ب‍‍ا ‌اس‍ت‍ف‍‍اده‌ ‌از س‍ن‍گ‍‍‌ه‍‍ا‌ی‌ ق‍ل‍وه‌ و لاش‍ه‌ ب‍ه‌ ‌اب‍‍ع‍‍اد و ‌ان‍د‌ازه‌‌‌ه‍‍ا‌ی‌ م‍خ‍ت‍ل‍ف‌ و م‍لاط گ‍چ‌ س‍‍اخ‍ت‍ه‌ ش‍ده‌ و ق‍س‍م‍ت‌ خ‍‍ارج‍‍ی‌ ب‍ه‌ وس‍ی‍ل‍ه‌ ی‍ک‌ ردی‍ف‌ س‍ن‍گ‌ ت‍ر‌اش‌ ن‍م‍‍اس‍‍از‌ی‌ شده‌ ‌اس‍ت‌.‌ارت‍ف‍‍ا‌ع‌ ‌ای‍ن‌ دی‍و‌ار ن‍ی‍ز ب‍‍ا ت‍وج‍ه‌ ب‍ه‌ ش‍ی‍ب‌ ص‍خ‍ره‌‌‌ا‌ی‌ ک‍ه‌ رو‌ی‌ ‌آن‌ ق‍ر‌ار گ‍رف‍ت‍ه‌ ‌اس‍ت‌ در ق‍س‍م‍ت‍‍‌ه‍‍ا‌ی‌ م‍خ‍ت‍ل‍ف‌ م‍ت‍‍غ‍ی‍ر ب‍وده‌ و ‌از چهار م‍ت‍ر ت‍‍ا ۱۲م‍ت‍ر ‌اس‍ت‌ ک‍ه‌ ب‍‍ع‍ض‍‍ی‌ م‍ح‍ق‍ق‍ی‍ن‌ ب‍‍ا ‌اس‍ت‍ن‍‍اد ب‍ه‌ ب‍رخ‍‍ی‌ م‍ح‍‍اس‍ب‍‍ات‌ ‌ای‍ن‌ ‌ارت‍ف‍‍ا‌ع‌ ر‌ا در ض‍ل‍‍ع‌ ج‍ن‍وب‌ ‌غ‍رب‍‍ی‌ ت‍‍ا ۱۸ م‍ت‍ر ت‍خ‍م‍ی‍ن‌ م‍‍ی‌‌زن‍ن‍د.از دی‍گ‍ر ب‍خ‍ش‌‌‌ه‍‍ا و ‌ع‍ن‍‍اص‍ر ‌اص‍ل‍‍ی‌ ب‍ن‍‍ا‌ی‌ م‍‍ع‍ب‍د ‌آن‍‍ا‌ه‍ی‍ت‍‍ا‌ی‌ ک‍ن‍گ‍‍اور م‍‍ی‌‌ت‍و‌ان‌ ب‍ه‌ ص‍ف‍ه ‌آن‌ ‌اش‍‍اره‌ ک‍رد. ‌آن‍چ‍ه‌ ‌از ‌ای‍ن‌ ب‍خ‍ش‌ ب‍‍اق‍‍ی‌ م‍‍ان‍ده‌ و در ک‍‍اوش‌‌ه‍‍ا‌ی‌ ب‍‍اس‍ت‍‍ان‌‌ش‍ن‍‍اس‍‍ی‌ م‍ش‍خ‍ص‌ ش‍ده،‌ دی‍و‌ار‌ی‌ ‌اس‍ت‌ در ض‍ل‍ع‌ ج‍ن‍وب‍‍ی‌ ص‍خ‍ره‌ ک‍ن‍گ‍‍اور ک‍ه‌ در ب‍خ‍ش‌‌‌ه‍‍ا‌ی‌ ش‍رق‍‍ی‌ و ‌غ‍رب‍‍ی‌ ‌اطر‌اف‌ ص‍خ‍ره‌ ‌اث‍ر‌ی‌ ‌از ‌آن‌ ب‍ر ج‍‍ا‌ی‌ ن‍م‍‍ان‍ده‌ ‌اس‍ت‌.

ض‍ل‍‍ع‌ ش‍م‍‍ال‍‍ی‌ ن‍ی‍ز‌ م‍ورد ک‍‍اوش‌ ق‍ر‌ار ن‍گ‍رف‍ت‍ه‌ و ت‍ن‍‍ه‍‍ا در ض‍ل‍‍ع‌ ج‍ن‍وب‍‍ی‌ ‌آن‌ دی‍و‌ار‌ی‌ ب‍‍ا ق‍طر ۵/۹م‍ت‍ر و طول‌ ۹۳ ب‍ه‌ ص‍ورت‌ ی‍ک‌ س‍ک‍و ب‍‍اق‍‍ی‌ م‍‍ان‍ده که رو‌ی‌ ب‍ق‍‍ای‍‍ا‌ی‌ دی‍و‌ار ‌آث‍‍ار‌م‍رب‍وط ب‍ه‌ م‍‍ع‍م‍‍ار‌ی‌ ی‍ک‌ ح‍م‍‍ام‌ س‍ل‍ج‍وق‍‍ی‌ م‍ش‍خ‍ص‌ ‌اس‍ت‌. م‍ص‍‍ال‍ح‌ ‌ع‍م‍ده‌ ‌ای‍ن‌ دی‍و‌ار ر‌ا س‍ن‍گ‌ ‌غ‍ی‍ر ح‍ج‍‍ار‌ی‌ ش‍ده‌ و ض‍خ‍ی‍م‍‍ی‌ ت‍ش‍ک‍ی‍ل‌ م‍‍ی‌‌د‌ه‍د ک‍ه‌ ب‍‍ا ‌اس‍ت‍ف‍‍اده‌ ‌از م‍لاط گ‍چ‌، رو‌ی‌ ‌ه‍م‌ ت‍ث‍ب‍ی‍ت‌ ش‍ده‌‌‌ان‍د. ‌آخ‍ری‍ن‌ ب‍خ‍ش‌ ‌از م‍‍ع‍م‍‍ار‌ی‌ ب‍ن‍‍ا‌ی‌ ک‍ن‍گ‍‍اور ر‌ا ب‍ق‍‍ای‍‍ا‌ی‌ م‍‍ع‍م‍‍ار‌ی‌ ف‍ر‌از ت‍پ‍ه‌ ت‍ش‍ک‍ی‍ل‌ م‍‍ی‌‌د‌ه‍د، ‌ای‍ن‌ ب‍خ‍ش‌ ش‍‍ام‍ل‌ دی‍و‌اره‌‌‌ا‌ی‌ ب‍ه‌ ق‍طر ۶ م‍ت‍ر ‌اس‍ت‌ ک‍ه‌ م‍ح‍دوده‌‌‌ا‌ی‌ در ح‍دود ی‍ک‍ ه‍ز‌ار و ۲۰۰م‍ت‍ر م‍رب‍‍ع‌ ر‌ا ش‍‍ام‍ل‌ م‍‍ی‌‌ش‍ود ک‍ه‌ در ج‍‍ه‍ت‌ ش‍رق‍‍ی‌ ‌غ‍رب‍‍ی‌ س‍‍اخ‍ت‍ه‌ ش‍ده‌ است.

پیشنهاد میکنیم این مطلب را نیز مشاهده کنید : جاده اسالم به خلخال

به طور کلی در معبد آناهیتا ستون بندی بنا به صورت ردیفی و متوازی در جهار جنب محدوده ی خارجی بناست. در فضای میانی، صحن باز و بسیار بزرگ بر فراز سکویی محصور بین ستون ها و فضای کوچک مستطیل شکلی در راستای شرقی – غربی قرار دارد که ان هم با مجموعه ای از ردیف‌های ستون‌های کوتاه سنگی محصور می شده و به اعتقاد بسیاری از باستان شناسان فضای اصلی معبد بوده است.

ستون ها در این معبد بر خلاف آپاداناهای داریوش و پاسارگاد ساده و بدون تزیین، کوتاه و قطورند و غیر از یک ردیف گیلویی (بالشتک) چوبی سقف دیگری را (برخلاف آپادانا) تحمل نمی کرده است.در تابستان سال ۱۳۴۷ برای نخستین‌بار هیئتی در تپه ناهید کنگاور به کاوش‌های باستان‌شناسی پرداخت. پس از بررسی‌های اولیه مشخص شد که از مجموع تپه ، تقریباً حدود ۵۳ هزار متر مربع به بنای تاریخی اختصاص دارد که به جز چند سر ستون شکسته و تعدادی حجاری‌های پراکنده در کنار کوره‌های آهک‌پزی که چند سال قبل از آن تعطیل شده بود چیز دیگری مشهود نیست. اعضای هیئت عکس هوایی کنگاور را که در سال ۱۹۳۲ میلادی تهیه شده بود، پس از تعبیر و تفسیر و یافتن گرته و اثری از امتداد ابهام آمیز دیوار و صفه تاریخی مدفون، مورد استفاده قرار داد و موفق گردید بخشی از دیوار شرقی را در آن تشخیص داده و پس از کاوش، آن قسمت از صفه را از خاک ایام آزاد نماید.

با آغاز فعالیت‌های هیأت کاوش معبد آناهیتا در سال ۱۳۴۷ و پس از خرید و تخریب منازل مسکونی بالای تپه و اطراف آن نقشه و موقعیت مکانی این بنای تاریخی تهیه شد. معبد آناهیتا در سال ۱۳۱۰ توسط وزرات فرهنگ و هنر با شماره ۳۱ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسید.

معبد آناهیتا

معبد آناهیتا

معبد آناهیتا

[ultimate_modal btn_size=”block” btn_bg_color=”#e74c3c” btn_text=”مشاهده آدرس را بر روی نقشه” modal_size=”block” modal_style=”overlay-fade” overlay_bg_opacity=”80″ btn_txt_color=”#ffffff” button_text_font_size=”desktop:14px;”][/ultimate_modal]